ტანჯვიდან ღირსებამდე: პალიატიური მზრუნველობის ხელახალი გააზრება ბიოფსიქოსოციალური, სულიერი და ოჯახზე ორიენტირებული მიდგომების მეშვეობით

ავტორები

ტომ. 8 No. 1 (2026)
სტატიები
January 16, 2026

ჩამოტვირთვები

თანამედროვე მსოფლიოს ჯანდაცვის სისტემაში მაღალი ტექნოლოგიების დანერგვამ და კომერციალიზაციამ, თავის მხრივ შეუწყო იმას, რომ პაციენტი აღიქმება როგორც ბიოლოგიური ორგანიზმი, რომელიც „დაზიანების“ დროს ჯანდაცვის სისტემის მხრიდან „შეკეთება“ სჭირდება, ამის საპასუხოდ, ბიოფსიქოსოციალური მოდელი მისი ჰოლისტური ბუნებიდან გამომდინარე მოიცავს დაავადების „სრულყოფილ გაგებას“, პაციენტის როგორც ფიზიკური ასევე სულიერი, სოციალური და ფსიქოემოციური საჭიროებების გათვალისწინებას და, რაც მთავარია, მთავარ სუბიექტად არა დაავადების, არამედ პაციენტის როგორც პიროვნების წარმოდგენას, რომელსაც უფლებები გააჩნია. პალატიური ზრუნვა წარმოადგენს ამ მიდგომის ყველაზე თვალსაჩინოდ გამოხატულ დისციპლინას, რომელიც ემსახურება არა მხოლოდ სიმპტომების მართვას, არამედ ფსიქოლოგიურ, სულიერ და ოჯახის მხარდაჭერას დიაგნოზის დადგენის მომენტიდან სიცოცხლის ბოლომდე. სულიერი კეთილდღეობა, ღირსება და ოჯახის ჩართულობა უმნიშვნელოვანესია ცხოვრების ხარისხის გაუმჯობესებისა, დაავადების მართვისა და ტანჯვის შემსუბუქებისთვის. მიუხედავად მისი ეფექტურობის მრავალმხრივი მტკიცებულებისა, პაციენტის ფსიქოემოციური და სულიერი და ასევე ოჯახის წევრების მხარდაჭერის ელემენტები ხშირად არ არის განვითარებული, განსაკუთრებით დაბალ და საშუალო შემოსავლიან ქვეყნებში. პალატიური ზრუნვის აღქმა როგორც საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის პრიორიტეტი ხაზს უსვამს ეთიკურ ვალდებულებებს, სამართლიან და თანასწორ ხელმისაწვდომობას და საზოგადოებრივ პასუხისმგებლობას. ბიოფსიქოსოციალური, სულიერი და ოჯახის წევრებზე ორიენტირებული მიდგომების დანერგვა გარდაქმნის პალატიურ ზრუნვას მხოლოდ კლინიკური სერვისიდან ჰუმანურ პრაქტიკად, რომელიც აღიარებს პაციენტის ავტონომიას, ამცირებს ტანჯვას და ამყარებს ჯანდაცვის სისტემების მდგრადობას.